O nas Aktualności Konferencje Stanowiska Pielęgniarka Roku Międzynarodowy
Dzień Pielęgniarki
Galeria


Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki - 2015r.

Konferencja Wojewódzka Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego
z okazji Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki
pod hasłem
„ Pielęgniarki są siłą na rzecz zmian: efektywna opieka i racjonalne koszty”
15.05.2015 r.

Organizator:
Polskie Towarzystwo Pielęgniarskie Zarząd Oddziału w Katowicach
Koło Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego przy Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach

Patronat:

  • REKTOR Śląskiej Wyższej Szkoły Zarządzania im. Gen. Jerzego Ziętka w Katowicach dr Jadwiga Gierczycka
  • PREZES Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego dr n. o zdrowiu Grażyna Wójcik

W czasie konferencji zostały przyznane Odznaki ICN
( Międzynarodowej Rady Pielęgniarek) dla następujących osób:

  1. dr Mariola Bartusek
  2. mgr Danuta Broncel- Czekaj
  3. mgr Beata Wysoczańska- Skroban
  4. Elżbieta Szynalik

Uhonorowana Wpisem do Księgi Pielęgniarek Zasłużonych dla Rozwoju PTP i Pielęgniarstwa na Śląsku i Zagłębiu
została
mgr Danuta Broncel- Czekaj
Serdecznie Gratulujemy Naszym Koleżankom

W programie konferencji zostały przestawione następujące zagadnienia:

  • Pielęgniarki są siłą na rzecz zmian: efektywna opieka i racjonalne koszty” - mgr Krystyna Klimaszewska, Przewodnicząca Zarządu Oddziału PTP w Katowicach
  • Zmieniające się realia prawne wykonywania zawodu pielęgniarki/arza. Dokąd zmierzamy? (recepty, kształcenie podyplomowe) – adwokat Kinga Rudnik
  • Niebezpieczeństwa działania leków, które pielęgniarki będą mogły samodzielnie przepisywać w ramach poszerzenia kompetencji zawodowych zawartych w projekcie rozporządzenia – prof. dr hab. n. med. Ryszard Brus
  • Efektywna opieka pielęgniarska elementem racjonalnych kosztów - mgr Violetta Dytko


Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki - 2014r.

Wojewódzka Konferencja Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego
z okazji Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki i Położnej
„Problemy Zarządzania w Pielęgniarstwie”

Uroczystość odbyła się w dniu 16 czerwca 2014 r.
Patronat honorowy nad konferencją objęli: Rektor Śląskiej Wyższej Szkoły Zarządzania
w Katowicach- dr Jadwiga Gierczycka i Europoseł Małgorzata Handzlik

Część uroczystą konferencji rozpoczęła Przewodnicząca Oddziału PTP w Katowicach mgr Krystyna Klimaszewska. Składając życzenia, które są aktualne przez cały rok wyraziła słowa uznania dla pielęgniarek i położnych, za podejmowany codziennie trud służenia chorym. Bowiem praca pielęgniarek i położnych wymaga wiele wyrzeczeń i poświęcenia, a przyjmując na siebie ogromną odpowiedzialność pochylając się każdego dnia nad łóżkami potrzebujących, służą swoją wiedzą i doświadczeniem. Życzyła wiele sił i zdrowia, spełnienia w życiu zawodowym, prywatnym oraz podziękowała za pełną poświęcenia misję.
W czasie konferencji padło wiele ciepłych słów w kierunku pielęgniarek ze strony wiceprezes Zarządu Głównego PTP w Warszawie dr Grażyny Franek.

Tradycją jest, że podczas uroczystości Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki i Położnej zostają przyznawane wyróżnienia.
Uchwałą Plenum ZG PTP, Odznaką Honorową Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego za zasługi dla rozwoju pielęgniarstwa zostały wyróżnione:

  1. Irmina Tomaszewska – pośmiertnie z koła PTP w Częstochowie, odznakę przekazano przewodniczącej koła mgr Irenie Sikora- Mysłek
  2. Ewa Niemyjska z koła PTP w Rybniku
  3. mgr Bernadeta Drozdowska z koła terenowego PTP w Raciborzu
  4. Koryna Arendarska z koła terenowego PTP w Raciborzu
  5. Małgorzata Orzadowska z koła terenowego PTP w Siemianowicach Śląskich.

Uchwałą ZO PTP Odznaki ICN przyznano następującym pielęgniarkom:

  1. mgr Danuta Broncel- Czekaj
  2. Elżbieta Szynalik
  3. mgr Beata Wysoczańska – Skroban

Wyróżnienie za działalność kół PTP otrzymały następujące koła:

  1. PTP KT w Siemianowicach Śląskie –przewodnicząca mgr Danuta Broncel – Czekaj
  2. PTP KT w Bielsku Białej – przewodnicząca dr Monika Kadłubowska

Podczas konferencji dr Wiesława Kołodziej, wiceprzewodnicząca ZO PTP w Katowicach zaprezentowała tematykę związaną z hasłem przewodnim ISN: „A force for change - A vital resource for health”( „Pielęgniarki są siłą na rzecz zmian, kluczowymi zasobami na rzecz zdrowia”). Kolejne zagadnienie „Podmiot leczniczy jako pracodawca” zaprezentował doc. dr Jerzy Siemianowicz.
Wojewódzka konferencja to również okazja do przedstawienia działalności kół działających w oddziale katowickim. I tak swe aktywne pielęgniarskie przedsięwzięcia w Siemianowicach Śląskich”, zaprezentowała mgr Danuta Broncel-Czekaj - przewodnicząca koła PTP w Siemianowicach Śląskich, skarbnik Zarządu Oddziału PTP w Katowicach.
O Zarządzaniu i przywództwie w pionie pielęgniarskim w podmiocie leczniczym- zaprezentowała dr Grażyna Kruk-Kupiec.
Konferencję przygotowało koło terenowe w Siemianowicach Śląskich, za co Zarząd składa serdeczne podziękowania.


Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki - 2013r.

Milenijne Cele Rozwoju ( MGD )

Milenijne Cele Rozwoju zostały przyjęte na szczycie 189 państw ONZ w 2000r.
Osiem Milenijnych Celów stanowi wymierne zobowiązanie społeczności międzynarodowej , w tym również Polski do:
cel 1: Wyeliminować skrajne ubóstwo i głód
cel 2: Zapewnić powszechne nauczanie na poziomie podstawowym
cel 3: Promować równość płci i awans społeczny kobiet
cel 4: Ograniczyć umieralność dzieci
cel 5: Poprawić opiekę zdrowotną nad matkam
cel 6: Ograniczyć rozprzestrzenianie się HIV/AIDS, malarii i innych chorób zakaźnych
cel 7: Zapewnić ochronę środowiska naturalnego
cel 8: Stworzyć globalne partnerskie porozumienie na rzecz rozwoju.

Więcej informacji na stronie : www.onz.org.pl/rozwój

Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki - 2012r.

Polskie Towarzystwo Pielęgniarskie w imieniu Międzynarodowej Rady Pielęgniarek ogłasza hasło obchodów Międzynarodowego Dnia Pielęgniarek w 2012 r.
Niwelowanie różnic: od nauki do praktyki tło:
Nurt medycyny koncentrujący się na poprawności podejmowania decyzji opartej na wynikach badań naukowych (EBP) rozwija się od początku lat dziewięćdziesiątych. Ideę tę zapoczątkowała grupa badaczy z Uniwersytetu McMaster w Ontario, którzy tak przedefiniowali praktykę medyczną, aby łatwiej było gromadzić i wykorzystywać informacje.
Starania o tanią i wysokiej jakości opiekę zdrowotną zwróciły uwagę na badania naukowe w pielęgniarstwie oraz wykorzystanie ich wyników w pracy zawodowej. Badania polegają na systematycznym poszukiwaniu nowej wiedzy, dla dobra pacjentów, ich rodzin i społeczności. Dotyczą różnych aspektów zdrowia będących w obszarze zainteresowania pielęgniarstwa, w tym promocji zdrowia, zapobiegania chorobom, opieki nad ludźmi w każdym wieku, w czasie choroby i rekonwalescencji lub towarzyszenia w godnej i spokojnej śmierci1. Badania naukowe w pielęgniarstwie wykorzystują podejście naukowe do zdobywania wiedzy, odpowiadania na pytania, rozwiązywania problemów.
Jeśli pielęgniarki zastosują to podejście w swojej praktyce, będą umiały zadawać właściwe pytania – o to, jak i kiedy zmienić swoją pracę, będą mogły wykazać, że korzystają z wiarygodnych informacji w procesach decyzyjnych, oceniają swoje usługi i wiedzą, że wskaźniki dla wyników, według których są oceniane, są właściwe i zostały wcześniej zbadanie i ustalone.
Wiedza w ten sposób uzyskana jest wykorzystywana w praktyce, w celu podnoszenia jakości opieki, optymalizowania wyników zdrowotnych, obniżania kosztów interwencji pielęgniarskich. Podstawowe terminy dotyczące EBP, które mają znaczenie w pielęgniarstwie to m.in.:
Praktyka oparta na faktach/ wynikach /badaniach naukowych (EBN) Sposób rozwiązywania problemów stosowany w podejmowaniu decyzji klinicznych, zawierający poszukiwanie najlepszych i najnowszych wyników badań, doświadczeń i ocen klinicznych, a także wartości ważnych dla pacjentów – w kontekście opieki.
Badania naukowe w pielęgniarstwie (EBN) Obejmują systematyczne poszukiwanie wiedzy, zaprojektowane specjalnie w celu rozwijania, doskonalenia i poszerzania wiedzy pielęgniarskiej. Celem tych badań jest odpowiadanie na pytania i rozwijanie wiedzy w oparciu o metody naukowe – ilościowe, jakościowe lub mieszane.

Podnoszenie jakości (QI)
Jakość, poprawa w aspekcie klinicznym lub czynnościowym, dotyczy systemów, procesów, wyników funkcjonalnych lub klinicznych, satysfakcji oraz kosztów. Podnoszenie jakości pomaga znajdować najlepsze praktyki lub procesy opieki, w której uczestniczą pielęgniarki. Nie jest natomiast jej celem formułowanie standardów praktyki pielęgniarskiej czy rozwijanie wiedzy dziedzinowej. Mazurek Melnyk et al (2005)

Praktyka oparta na wynikach badań naukowych jest cechą charakterystyczną profesjonalnego pielęgniarstwa. Badania naukowe w pielęgniarstwie, tak jakościowe jak i ilościowe, decydują o jakości i efektywności opieki zdrowotnej i są konieczne dla rozwoju wiedzy specjalistycznej, oceny aktualnych praktyk i usług pielęgniarskich, rozwoju edukacji, praktyki zawodowej, kolejnych badań a także zarządzania.
Celem badań naukowych jest poznanie i zrozumienie podstawowych mechanizmów wpływających na zdolność do utrzymania lub rozwoju optymalnego poziomu funkcjonowania człowieka, rodziny lub społeczności oraz do zminimalizowania negatywnych skutków choroby.
Badania naukowe w pielęgniarstwie powinny także dotyczyć wyników interwencji pielęgniarskich, mając na względzie jakość, efektywność i koszty sprawowanej opieki. Pozwalają poznać politykę zdrowotną i systemy skutecznej i efektywnej realizacji opieki pielęgniarskiej, promować świadomość zawodową, historyczny rozwój profesji, rozumieć zasady etyczne rządzące usługami, jak również zdobywać wiedzę o systemach skutecznie przygotowujących pielęgniarki do realizacji ich bieżących i przyszłych zadań społecznych.
Cała społeczność pielęgniarska, choć pełni w procesie terapeutycznym różne role. Pielęgniarki muszą rozumieć swoją rolę, jaką odgrywają w continuum od badań do praktyki. Dostęp do wiedzy, na której możemy wspierać się, by zadawać właściwe pytania, rozwijać umiejętności, współpracować z kolegami lekarzami – tak aby jak najlepiej wykorzystywać w praktyce badania. Pielęgniarki korzystające z wyników badań także uczestniczą w rozwijaniu wiedzy - często dostarczają ważnych informacji o okolicznościach, kontekście, różnych systemach, populacjach, grupach, oddziaływaniu polityki lokalnej czy czynnikach społecznych. Świadomość tego wkładu jest kluczowa dla podniesienia innowacyjności usług lokalnych oraz szukania nowych metod pracy.
W praktyce, w osiąganiu celów, najczęściej trzymamy się utartych zwyczajów i praktyk, zamiast podejmować działania na podstawie najlepszych osiągnięć naukowych. Decyzje podejmowane na podstawie niepełnych i niewiarygodnych danych to jedna z głównych przyczyn braku usług lub ich niskiej jakości. Mogą one także powodować zmiany w praktyce pielęgniarskiej skutkujące niższą wydajnością, brakiem efektywności, nierównościami w dostępie do usług. Praktyka kliniczna jest faktycznie realizacją procesu, na który składają się: identyfikacja problemu, sformułowanie hipotezy, testowanie oraz rozwiązanie problemu. Ten sam proces pielęgniarki mogą zaadaptować do pracy z informacją.
Browne (1997) opisuje jej następujące etapy: formułowanie idei, stawianie pytania, analiza, interpretacja, ewaluacja, organizacja, synteza, przeformułowanie, rozpowszechnianie i wyszukiwanie.
W praktyce klinicznej, wymienione etapy, nie pojawiają się jako oddzielne wydarzenia, lecz składają się na stale ewoluujący proces – jako że pielęgniarki w nim uczestniczące nieustannie się uczą. Po zapoznaniu się z wybranymi wynikami badań pielęgniarka musi ocenić, czy istnieją wystarczające podstawy dla zmiany dotychczasowej praktyki. Być może nie znaleziono właściwej odpowiedzi na postawione pytanie albo dane nie są wystarczająco mocne, aby im zaufać. Proces ten często nazywany jest "oceną krytyczną"; w odniesieniu do praktyki opartej na wynikach badań wymaga sprawdzenia wiarygodności akademickiej danych oraz analizy konkretnej sytuacji, w jakiej nowe informacje mają być wykorzystane.
Ocenianie jest ważnym momentem wprowadzenia badań do praktyki. Na tym etapie konieczna jest ocena, czy dane wyniki mogą być zastosowane w konkretnej jednostce. Wymaga to od pielęgniarki przeanalizowania wielu spraw. Jest wysoce mało prawdopodobne, aby jednostka opisana w badaniach była identyczna z jakąkolwiek inną, jako że kontekst – z definicji – zawsze jest unikatowy.
Pielęgniarka musi więc wziąć pod uwagę następujące czynniki:

  • Czy uczestnicy badania zostali podobnie scharakteryzowani?
  • Czy możliwe jest wdrożenie opisanej procedury?
  • Jakie są możliwe konsekwencje finansowe?
  • Czy wzięto pod uwagę zgodę pacjenta?

Ocenianie konsekwencji dla personelu i pacjentów może stać się kluczowym elementem procesu decyzyjnego. Zrozumienie, co konkretne dane mogą oznaczać dla poszczególnych pacjentów, może być trudne, jako że wnioski z badań formułowane są często na zasadzie prawdopodobieństwa albo opisują działania wykonane „przypadkowo”. Zawsze trzeba sprawdzić, czy wyniki mają znaczenie kliniczne.
O "znaczeniu klinicznym" decyduje odpowiedź na pytanie, na ile skuteczne było działanie lub leczenie, albo jak dużą zmianę spowodowało leczenie. Przy testach klinicznych, w idealnym układzie o praktycznej zastosowalności i znaczeniu wyników można mówić, używając szczegółowych danych ilościowych oraz korzystając z obliczeń (wielkość efektu, liczba badanych). Znaczenie praktyczne może być także ujawnione w sposób połowicznie ilościowy, porównawczy lub przez ocenę wykonalności.
Praktyka oparta na wynikach badań często – ze swojej istoty – opiera się na obserwacji rzeczywistości i dostosowaniu do niej metod działania. Oznacza to, że można ją szybko wdrożyć w podmiotach leczniczych.
Wdrożenie często wymaga raczej zebrania informacji, zmiany zachowań czy wprowadzenia wytycznych niż zastosowania nowego leczenia czy użycia nowego sprzętu. Tym niemniej jakiekolwiek zmiany w systemie opieki wymagają ostrożności i planowania; decyzja pojedynczej pielęgniarki dotycząca zmiany jednego elementu praktyki może mieć poważne konsekwencje dla współpracowników i pacjentów.
Przykładem zastosowania EBN w praktyce klinicznej jest m.in. opis badania przeprowadzonego przez pielęgniarkę Joyce Maygers, która skoncentrowała się na infekcjach dróg moczowych (UTI) u pacjentów po udarach. Wyniki dotychczasowych badań pokazywały, że ci pacjenci często chorują na UTI, ale brakowało informacji, jak tym infekcjom zapobiegać. Okazało się, że "winnym" zakażeń były cewniki (zakładane rutynowo tej grupie pacjentów).
Maygers zakładała, że istnieje prosty sposób na rozwiązanie tego problemu: może nie ma konieczności cewnikowania każdego pacjenta z udarem albo pozostawiania cewników na tak długo? Kiedy zaczęła szukać przyczyn medycznych uzasadniających cewnikowanie – stwierdziła brak wskazań klinicznych dla takiej procedury. Przez rok pracowała z lekarzami, pielęgniarkami i innymi pracownikami Centrum Medycznego im. Johna Hopkinsa w Bayview, aby sprawdzić, czy cewnikowanie jest rzeczywiście konieczne.
Wprowadziła zmiany w leczeniu pacjentów po udarach oraz w zapobieganiu zakażeniom dróg moczowych. Założyła, że doprowadzi do 10% zmniejszenia liczby założonych cewników, wynik który uzyskała był prawie dwukrotnie wyższy. U pacjentów, którzy byli leczeni w Bayview o ponad 20% obniżono dni cewnikowania, co doprowadziło do zmniejszenia liczby zakażeń i tym samym ponownego przyjmowania pacjentów z tego powodu. Skrócił się także pobyt pacjentów w Centrum. Poprawa była tak znacząca, że rozważa się zmiany procedur w całym Bayview. Źródło: John Hopkins Nursing Magazine, Spring 2010, Vol. VIII, nr 1 http://web.jhu.edu/jhnmagazine/spring2010/features/making_research_relevant (ICN 2011) Na szczeblu organizacyjnym czy szerzej – resortowym – przed wdrożeniem nowych rozwiązań trzeba szczególnie uważnie przemyśleć ich konsekwencje, zwłaszcza pod względem dostępnych zasobów.

Istnieje wiele przykładów zmarnowania środków na nieudane inicjatywy, zdarza się też, że przestano realizować dotychczasowe usługi, co doprowadziło do rozchwiania i niespójności oferowanej opieki.Zmiany zazwyczaj wymagają wysiłku, zwłaszcza że często wiążą się ze zmianami w zachowaniach ludzi czy sposobach działania systemu. Mogą powodować bałagan, wiązać się z marnotrawstwem czasu, mieć nieprzewidziane konsekwencje. Tym niemniej – są też ekscytujące i motywujące. Konieczne jest zrozumienie wyników badań i planowanie ich wdrożenia do praktyki. Ze względu na swoją kluczową rolę, ten aspekt działań sam w sobie jest przedmiotem coraz to nowych badań. Proces znajdowania pomysłów i ich rozpowszechniania często nazywany jest mobilizacją wiedzy lub transferem wiedzy. Istnieje pogląd, że „innowacyjność” to proste rozwiązanie trudnych problemów, ale trzeba mieć do niego ograniczone zaufanie, w tym przypadku również stosując umiejętności z zakresu praktyki opartej na wynikach badań naukowych.
Przykładem EBN, który świadczyć może o innowacyjności podejścia do praktyki klinicznej z korzyścią dla pacjentów oraz efektami w zakresie kosztów jest projekt, który realizowano w szpitalu dziecięcym w USA. Wprowadzono tam weryfikację umieszczania sondy żołądkowej u pacjentów pediatrycznych i neonatologicznych. Od lat osiemdziesiątych XX w. w wielu placówkach nadal stosuje się osłuchiwanie w kierunku przepływu powietrza powyżej jamy brzusznej w przypadku umieszczania sondy do karmienia. Jedynym pewnym sposobem weryfikacji umieszczenia sondy jest prześwietlenie rentgenowskie. Prześwietlanie pacjenta przed każdym karmieniem byłoby kosztowne i niepraktyczne. Zaczęto rozważać konieczność innych rozwiązań, które byłyby możliwe do wprowadzenia przy łóżku pacjenta. Pielęgniarki zastosowały procedury oparte na wynikach badań, która służy planowaniu interwencji pielęgniarskiej i minimalizacji ryzyka niewłaściwego umieszczenia sondy. W wyniku tego projektu zmniejszono częstotliwość osłuchiwania z 93,3% do 46,2% i zwiększono wykorzystanie innych, bardziej wiarygodnych metod służących sprawdzeniu umiejscowienia sondy (Farrington et al. 2009).
Zagadnieniem koniecznym w EBN jest Transfer Wiedzy (TW), który rzadko ma charakter linearny i jest raczej skomplikowanym procesem społecznym. Składają się na niego serie interakcji i powiązań między producentami i użytkownikami wyników badań (McWilliam et al. 2009; Kitson et al. 2008). Planowanie, realizacja i ocena TW wymaga jednak odpowiedniego porządku logicznego. Badania w LIHS doprowadziły do opracowania harmonogramu tego procesu, w oparciu o analizę tematyczną 28 modeli TW (Ward et al. 2009) oraz towarzyszących im danych badawczych. Harmonogram zawiera 5 kluczowych elementów, które wydają się podstawowe dla planowania i realizacji TW, oraz wymienia czynności im towarzyszące. Model pokazuje także, że każdy z tych elementów współdziała z innymi, może być realizowany pojedynczo lub równolegle, a ich intensywność zmienia się w trakcie transferu wiedzy. (IND, ICN 2011)
Podmioty lecznicze sprzyjają rozwojowi praktyki, o ile funkcjonuje w nich kultura ceniąca nowe pomysły, innowacje, dowody naukowe. Rzeczywistość jest jednak często inna, że same podmioty lecznicze mogą stanowić jedną z większych barier we wprowadzaniu zmian. Proces ten wymaga bowiem wiarygodnych, korzystających z szerokiego wsparcia pracowników, ponieważ to oni ostatecznie odpowiadają za wykonywane działania. Trzeba ich wspierać we wprowadzaniu zmian, wyposażać w umiejętności z zakresu negocjacji, sprzedaży, budowania porozumienia i oczywiście podejmowania ryzyka. Ponadto, jako że każda zmiana wymaga czasu, ta pomoc również może okazać się długotrwała. Zespoły terapeutyczne zaangażowane w EBP chętnie dzielą się swoją wiedzą i uczą innych – co może się okazać dodatkową motywacją.
Istnieje wiele praktycznych sposobów wdrażania EBP, które mogą się ukrywać pod różnymi nazwami, na przykład:

  • budowanie partnerstwa – łączenie osób, grup i zespołów, tworzenie wspólnej wizji i poczucia celu,
  • korzystanie z liderów/ agentów zmian – identyfikacja i nabór osób kluczowych dla zmiany; powinni być wiarygodni i szanowani przez osoby, na które mają oddziaływać;
  • dzielenie się informacją, rozpowszechnianie informacji – może być realizowane w różnych formatach, odpowiednio do potrzeb specyficznej grupy odbiorców; może obejmować tak różne nośniki jak ulotki, gdy czy media społecznościowe;
  • działalność edukacyjna i szkoleniowa – moduły kształcenia ustawicznego, systemy ekspertowe, coaching indywidualny, e-learning, symulacje;
  • standaryzacja praktyki – korzystanie ze ścieżek klinicznych, audytu klinicznego, raportu rozbieżności, list kontrolnych i wytycznych.

Nie jest prawdopodobne, aby trzeba było korzystać z wszystkich tych form, choć zapewne kilka z nich będzie potrzebne do osiągnięcia sukcesu. Z każdą z nich wiążą się koszty, które trzeba uwzględnić w fazie projektowej.
Ponieważ pielęgniarki funkcjonują aktywnie w zespołach multidyscyplinarnych, coraz ważniejsze jest, aby stawiały czoła wyzwaniom codziennej praktyki. Korzystanie z wyników badań naukowych nam to umożliwia. Pozwala nam wciąż analizować naszą pracę, szukać nowych, skuteczniejszych metod działania. W czasach trudności finansowych pomaga w jak najefektywniejszym wykorzystywaniu dostępnych zasobów. Wszyscy często mamy okazję dzielić się z innymi naszymi pomysłami i doświadczeniami. Pomaga w tym sieć kontaktów, dzięki której szybciej możemy znajdować nowe rozwiązania i wdrażać nowe pomysły.
Udane wdrożenie pielęgniarskiej praktyki opartej o wyniki badań wymaga skoordynowanych działań ministerstwa zdrowia, edukacji, pracowników służby zdrowia i prywatnej opieki medycznej. Dobre partnerstwo zachęca do współpracy, zmniejsza ryzyko dublowania działań, ogranicza współzawodnictwo o środki, sprzyja lepszym wdrożeniom EBP i uczeniu się od siebie nawzajem.

Polskie Towarzystwo Pielęgniarskie zachęca do prowadzenia badań naukowych na poziomie klinicznym w następujących priorytetach badawczych zidentyfikowanych przez Międzynarodową radę Pielęgniarek. Te obszary to – zdrowie, choroba i sprawowana opieka2 - które są kluczowe z punktu widzenia jakości opieki, jej kosztów, dla opieki lokalnej (środowiskowej), dla rozwoju kadr oraz reform ochrony zdrowia.

Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego


Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki - 2010r.

SPOTKANIE Z OKAZJI MIĘDZYNARODOWEGO DNIA PIELĘGNIAREK

Pielęgniarka dyplomowana, mgr socjologii Wioleta Płócienniczak- członek Zarządu Oddziału PTP w Katowicach

W dniu 17 czerwca 2010 z okazji Międzynarodowego Dnia Pielęgniarek odbyło się uroczyste spotkanie pielęgniarek zorganizowane przez Polskie Towarzystwo Pielęgniarskie Oddział w Katowicach.

Po raz kolejny spotkanie to odbyło się w auli Kliniki Chorób Wewnętrznych i Chemioterapii Onkologicznej SPSK-M w Katowicach.

W imieniu Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego Oddziału w Katowicach Przewodnicząca dr. n. med. Grażyna Franek przywitała przybyłych gości w osobach:

  1. mgr Danuta Sternal – Akademia Techniczno – Humanistyczna Wydział Nauk o Zdrowiu w Bielsku- Białej
  2. dr n. med. Marcin Pakulski zastępca dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia
  3. dr n. med. Maria Cisek - wice przewodnicząca Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa
  4. dr n. biol. Maria Trzeciak –Prodziekan Śląskiej Wyższej Szkoły Zarządzania , Zamiejscowy Wydział Nauk o Zdrowiu w Tychach
  5. dr n. med. Maria Kosińska – adiunkt Śląskiej Wyższej Szkoły Zarządzania , Zamiejscowy Wydział Nauk o Zdrowiu w Tychach
  6. dr n .med. Jacek Kozakiewicz- Przewodniczący Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach
  7. Maria Labus- przewodnicząca Katolickiego Stowarzyszenie Pielęgniarek i Położnych
  8. mgr Czesława Brylak- Kozdraś- wice przewodnicząca Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Katowicach
  9. mgr Violetta Dytko – sekretarz Krajowego Związku Pracodawców NZOZ- Porozumienie Śląskie
  10. oraz Dyrektorzy Niepublicznych Zakładów Opieki Pielęgniarskiej.

Po przywitaniu zaproszonych gości oraz odśpiewaniu hymnu pielęgniarskiego przez grupę studentek pielęgniarstwa SUM w Katowicach Przewodnicząca Grażyna Franek wręczyła oznaczenia osobom działającym na rzecz rozwoju pielęgniarstwa.

Za godne reprezentowanie polskiego pielęgniarstwa, przyczynianie się do podnoszenia jakości pracy pielęgniarek, budowanie tożsamości zawodowej, integrowanie środowiska zawodowego i tworzenie więzi zostały uhonorowane:

  1. mgr Krystyna Klimaszewska -wpisem do Księgi Zasłużonych Pielęgniarek Województwa Śląskiego prowadzonej przez Zarząd Oddziału Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego- pielęgniarka koordynująca w Zespole Poradni Specjalistycznych przy Szpitalu Rejonowym w Raciborzu, prezes Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Raciborzu, Przewodnicząca Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego koła Terenowego przy Szpitalu Rejonowym w Raciborzu, członek Zarządu Śląskiego Oddziału Regionalnego TPD w Katowicach, członek Komisji Etyki przy OIPiP w Katowicach. Inicjatorka wielu działań społecznych i środowiskowych na rzecz dzieci, rodziny i ochrony zdrowia.
  2. mgr Beata Skroban- Wysoczańska- Odznaką Honorową Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego
  3. mgr Danuta Bronce- Czekaj - Odznaką Honorową Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego
  4. Maria Wilk- Odznaką ICN
  5. Ewa Pierończyk- Odznaką ICN
  6. Jadwiga Dobrzańska- Odznaką ICN
  7. Anna Rapacz - Odznaką ICN

Drugiej części spotkania przyświecało motto ICN „Pielęgniarki dbają o jakość, służą społeczeństwu i są liderkami opieki długoterminowej”.

Sesję tą rozpoczęła Anna Rymkiewicz laureatka II etapu Ogólnopolskiego Konkursu Pielęgniarka Roku 2009 przedstawiając „ Rolę czasopism pielęgniarskich w Polsce w latach 1921 do czasów współczesnych”. Czasopism które integrują i edukują środowisko pielęgniarski, są głosem pielęgniarek, pozwalają dzielić się własnymi przeżyciami i doświadczeniami, ale również pozwalają oderwać się od szarej rzeczywistości.

Następnym ważnym zagadnieniem poruszanym na spotkaniu była opieka długoterminowa jako konieczność i wyzwanie dla pielęgniarstwa.

Rozpoczynając tą tematykę dr n. med. Grażyna Franek zwróciła uwagę na fakt starzenia się społeczeństwa, występowanie zjawiska siwienia siwych co przekłada się na wzrost zapotrzebowania na usługi pielęgniarskie dla osób starszych.

Problem opieki długoterminowej został przedstawiony w trzech aspektach przez praktyków bezpośrednio związanych z realizacją i kontraktowaniem tego rodzaju świadczeń.

  1. mgr Bożena Wilczek Dyrektor NZOZ Pielęgniarstwo Rodzinne w Tychach przedstawiła zagadnienia opieki długoterminowej w środowisku domowych
  2. mgr Wojciech Mika przedstawiciel OW NFZ w Katowicach przedstawił temat opieki długoterminowej jako jednej z form kontraktowania świadczeń pielęgniarskich z NFZ
  3. mgr Halina Janke pielęgniarka koordynująca w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym w Siemianowicach – Śląskich przedstawiła stacjonarną opiekę długoterminową.

Tematy te cieszyły się ogromnym zainteresowaniem środowiska pielęgniarskiego co zaowocowało burzliwą dyskusją na temat opieki długoterminowej.